Şubat, 2017 için arşiv

Anarşistlerin İşlediği 12 Suikast

Posted in Direnis, Duyurular with tags on 11/02/2017 by Karakök
1leon czolgosz

Leon Czolgosz

1- Leon Czolgosz (ABD Başkanı William McKinley)

Anarşist Emma Goldman’ın Cleveland’daki konuşmalarını duyan Leon Czolgosz bir amaç için kahramanca bir şey yapmak ister. Başkan McKinley’e birçok kez yaklaşır ama hamle yapmaz. Bir gün Başkan Niagara Şelale’lerinden dönmüş ve halkla buluşuyordur. Czolgosz da sıraya girer, silahını mendille kapatır ve sıra ona geldiğinde McKinley’i karnından iki kez vurur.

Amerikan toplumunun eşitlik ve adalet temelinde yükselmediğini düşünerek toplum açısından sarsıcı bir eylem arayışına girmiştir. Bu eylem hem toplumsal adaletsizlik ve eşitsizliği vurgulayacak, hem kimsenin dokunulmaz olmadığını ispatlayacak, hem de yayılmacı politikalar izleyen bir büyük başı ortadan kaldıracaktı.

Emma Goldman ile ilk karşılaşmasında kendisine kitap önermesini rica ediyor. Anarşizme adım atacak ama nereden başlayacağını bilemeyen bir hali vardır. Camiaya katılmaya çalışırken gösterdiği çaba kimilerince ajan olduğu şeklinde yorumlanıyor. Emma Goldman hemen tekzip edilmesi için yazılar yazıyor bunu iddia eden dergiye. Gözünde gördüğü ışıltıyı hatırlıyor genç adamın, yanılmış olamayacağını biliyor. Bir süre sonra başkan William McKinley’i vuruyor bu çocuk. Emma Goldman’ın azmettirdiği çıkıyor tüm basında.

Leon Czolgosz: ” Ben bir yöneticiye gereksinim duyduğumuzu düşünmüyorum.”

” Başkanı öldürdüm çünkü o iyi insanların – iyi emekçi insanların düşmanıydı. bundan dolayı üzgün değilim.”

2- Emile Henry ve Sante Geronimo (Fransa Cumhurbaşkanı Sadi Carnot )

Emile Henry

Emile Henry

Emile Henry’nin asıl hedefi Fransa Cumhurbaşkanı Sadi Carnot’tu ancak Elysee Sarayı çevresindeki yoğun güvenlik önlemleri nedeniyle zenginlerin buluşma yeri olan Cafe Terminus’u bombaladı.

Cáfe Terminus’u bombalamasının nedeni, bu mekânı burjuvazinin bir temsili olarak görmesiydi. Bombayı yerleştirirken olabildiğince çok sayıda burjuvanın ölmesini amaçlıyordu. Eylemleri nedeniyle mahkemeye çıkarıldığında, neden boşu boşuna birçok masum insanın zarar görmesine yol açtığı sorulunca, mahkemeye şöyle yanıt verdi, ‘ Masum burjuva yoktur.’

‘Senin ellerin kana bulanmış’ diyen hâkimi de ‘aynen sizin cüppeniz gibi’ diye cevaplamıştır.

Emile Henry: “Burjuvazi, savunmasız grevci işçilerin üzerine ayrım gözetmeksizin ateş açabiliyorsa; bunun sonucunun, eğlendiği restoranda patlayan bir bomba olabileceğini de hesaba katmalıdır.”

**
Henry’nin idamından hemen sonra İtalyan bir anarşist olan Sante Geronimo Caserio, Carnot’u Lyon’da bıçaklayarak öldürdü. O da giyotinin başında Henry’nin sözlerini İtalyanca olarak tekrarlayacaktı ‘Coraggio cugini – evviva l’anarchia!’ yani ‘ Cesaret yoldaşlar – yaşasın anarşizm! ‘

3- Gaetano Bresci ( İtalya kralı 1. Umberto )

Gaetano Bresci

Gaetano Bresci

İtalya’nın 1896’da Adowa Savaşı’nda Etiyopya’ya yenilmesi ise İtalyan sömürgeciliğinin sonunu getirdi.

Umberto tırmanan toplumsal huzursuzluk karşısında 1898’de sıkıyönetim ilan etti ve özellikle Milano’da şiddetli bir baskı politikası uygulamaya başladı. Kargaşanın doruğunda Gaetano Bresci adında bir anarşist tarafından öldürüldü.

Gaetano Bresci: ” Ben Umberto’yu öldürmedim. Ben kralı, bir ilkeyi öldürdüm.”

4- Simon Radowitzky ( Arjantin Emniyet Müdürü Ramon Lorenzo Falcon)

Simon Radowitzky

Simon Radowitzky

Simon Radowitzky eylemde birçok işçinin öldürülmesinden sorumlu tutulan bir emniyet müdürünü olan Ramón Falcón’un arabasına ev yapımı bir bomba attı. Emniyet müdürü hastane yolunda öldü.

1909 yılında, bugün Congreso dediğimiz, o zamanın Lorea meydanında kutlanır Buenos Aires’teki 1 Mayıs. FORA (Arjantin Cumhuriyeti İşçi Federasyonu)’nın düzenlediği eyleme katılan binlerce işçinin talebi, sekiz saatlik işgünüdür. İşte o sırada, Buenos Aires emniyet müdürü Albay Ramon Falcon komutasındaki asker ve polisler, FORA üyelerine saldırır. Silahlar patlar, ondan fazla işçi hayatını kaybeder.

Henüz daha yirmisine varmamış Simon Radowitzky, Ukraynalı bir Yahudi ailesinin oğludur. Kısa zaman önce Arjantin’e göç etmiş, FORA’ya katılmıştır. Yoldaşlarının intikamını almak isteğiyle bir bombayı Falcon’un evine fırlatır. 1 Mayıs katliamının şefi Ramon Falcon, bunun altı ay sonrasında Radowitzky’nin eylemiyle ölür. Radowitzky’ye yaşı genç olduğu için ölüm cezası verilmez ama dünyanın ucuna gönderilir. Antarktika’ya komşu Ateş Toprakları’nda, dünyanın en güney ucundaki kent olan Ushuaia’da bir hücreye hapsedilir.

Falcon’u öldüren bu anarşist genç her ne kadar hücreye tıkılmışsa da, halk onu bağrına basar. Adı dilden dile dolaşır, Patagonya çöllerinde halk şiirlerine, şarkılarına konu olur. Yrigoyen hükümeti, ülkeyi terk etmesi kaydıyla 1930’da serbest bırakır ömür boyu hapis cezası mahkûmu Radowitzky’yi. Bir süre Uruguay’da yaşar, 1936’da Franco’ya karşı savaşmak üzere İspanya yolunu tutar, faşizmin zaferi ertesinde pekçoklarıyla beraber Meksika’ya sığınır. Radowitzky hayatının sonuna kadar devrimci bir işçi olarak yaşar. 1956’da Meksika’da hayata veda ettiği güne kadar, bir oyuncak fabrikasında çalışacaktır.

5- Michele Angiolillo ( İspanya Başbakanı Canovas del Castillo )

Michele Angiolillo

Michele Angiolillo

İtalya’da doğan Michele Angiolillo da o dönemin karakterine uygun davranan anarşistlerden biridir. İspanya halkına (ve onun sömürgesi olan Küba ve Filipinler halklarına) yaptığı eşsiz zulümle tanınan İspanyol başbakanı Canovas del Castillo’yu Santa Agueda’da 8 Ağustos 1897’de lüks yazlığında keyif çatarken öldürmüştür. Bu olaydan 12 gün sonra da 20 ağustos 1897’de idam edilmiştir.

6- Luigi Lucheni ( Avusturya-Macaristan İmparatoriçesi Elisabeth ‘ Sisi’ )

6Luigi_Lucheni

Luigi Lucheni

Avusturya-Macaristan İmparatoriçesi Sisi Eylül 1898 bir İsviçre ziyareti yaparken Cenevre’de Luigi Lucheni adlı bir anarşist tarafından bıçaklanarak öldürüldü. Sisi’nin son sözü ‘ Bana ne oldu ‘ olmuştur.

Luigi Lucheni: ” Ben inançlı bir anarşistim. Cenevre’ye bir egemeni öldürmek için geldim. Acı çekenlere ve sosyal konumunu değiştirmek için hiçbir şey yapmayanlara örnek olmak için yaptım bunu. Hangi egemeni öldüreceğim benim için önemli değildi. Benim vurduğum bir kadın değildi, bir imparatoriçeydi, benim onda gördüğüm kraliyet tacıydı.”

7- Lluis Nicolau, Pere Mateu ve Ramon Casanelles (İspanya Başbakanı Eduardo Dato)

Lluis Nicolau, Pere Mateu ve Ramon Casanelles

Lluis Nicolau, Pere Mateu ve Ramon Casanelles

Dato üç Katalan anarşisti tarafından öldürüldü. Lluis Nicolau, Pere Mateu ve Ramon Casanelles bu eylemi motorsiklet üzerinde gerçekleştirdiler.

8- Manuel Pardiñas ( İspanya Başbakanı Jose Canaleias )

Manuel Pardiñas

Manuel Pardiñas

1912’de Madrid merkezinde bir kitapçının vitrininden edebiyat romanlarına bakınırken anarşist Manuel Pardinyas tarafından öldürüldü. İşçiler arasındaki kaynaşmayı bastırmak için aldığı sert önlemler ve cumhuriyetçiler arasında yarattığı hoşnutsuzluk, anarşist Manuel Pardiñas tarafından öldürülmesinde önemli rol oynadı.

9- Narodnaya Volya ( Rus Çarı 2. Aleksandr)

2. Aleksandr

2. Aleksandr

Narodnaya Volya 1878’de Petersburg polis şefini, aynı tarihte Kiev jandarma şefini, 1879’da Rus jandarma komutanını ve nihayet 1 Mart 1881’de Çar II Aleksandr’ı öldürerek doruk noktalarına ulaştılar. 2. Aleksandr 1879’da yeniden canlanan devrimci şiddetin hedefi olarak sayısız suikast girişimi atlattı. 13 Mart 1881’de Narodnaya Volya’nın (Türkçesi: Halkın İradesi ) gerçekleştirdiği bombalı bir suikast sonucunda ağır yaralanarak öldü.

Lenin, Halkın İradesi’nin ütopik programını ve (suikast) taktiklerini eleştirmiş, fakat aynı zamanda onların çarlığa karşı kararlı mücadelesine saygı duymuş, katı ve sarsılmaz örgütlenme biçimlerine, sıkı merkeziyetçiliklerine büyük değer vermiştir.

Lenin’in abisi Aleksander İlyiç bir Halkın İradesi örgütü üyesiydi. Rus aydınında Halkın İradesi’nin “halk için kendini feda eden kahramanları” her zaman saygı görmüştü ve büyük bir etkiye sahipti. Lenin, bu saygıyı paylaşmakla birlikte, Narodniklerin işçi sınıfının önderliğinde gelişecek bir halk hareketinin yerine kahramanların fedakarlığını, suikastları ve silahlı propaganda eylemlerini koymalarını şiddetle eleştiriyordu. Narodnikler Rus feodalizminin “toplumculuğunu” idealleştiriyorlar, kapitalizmin gelişmesine karşı, toprak ve mülkiyet ilişkileri bakımından bir tür “köy kolektivizmi” olan eski “mir” düzenini savunuyorlar, köylülüğü de toplumsal değişimin yekpare gücü olarak görüyorlardı.

Yaşları otuzun altında olan bir avuç genç, Rusya okyanusu içerisinde bir su damlası, devin karşısında cüceler gibiydiler. Bununla birlikte o tarihlerde iktidarı korkudan titretmeyi başardılar. “Kayayı havaya uçurmayı” kararlaştırdıklarında, hayatlarını önceden feda etmişlerdi. Çar II. Alexander’ı öldüren bomba, aynı anda onları da yok etti.

Mahir Çayan’a göre;
1. Narodnikler savaşın, sadece sabotaj ve suikast bölümüne ağırlık veriyorlardı…
2. Narodnikler için devrimci yayın önemli değildi. Yurt çapında çıkan bir gazetenin önemi yoktu.
3. Narodnikler ideolojik eğitimi reddediyorlardı.

Sosyalizmi siyasetle bağdaşmaz bir şey olarak gören Narodnikler, siyasi hürriyetler uğruna mücadelenin ancak burjuvaziye yaradığını düşünüyorlar ve kapitalizmin ilerici hiçbir yanının bulunmadığını ileri sürüyorlardı.

http://www.bianet.org/biamag/siyaset/156236-halkin-iradesi-orgutu-narodnikler-ve-lenin

10- Alexandros Schinas ( Yunanistan Kralı George )

Alexandros Schinas

Alexandros Schinas

1913’te Bakunin ve Kropotkin’le tanışarak onlardan etkilenen Alexandros (Alekos ) Schinas Selanik’te Kral George’a suikast düzenlemiştir. Schinas hükümetlere, özellikle de aristokrasiye ve monarşiye karşıydı. 6 Mayıs’ta Selanik jandarma karakolunun penceresinden atlayarak intihar ettiği söylenir.

11- Pavel Gorgulov ( Fransa Cumhurbaşkanı Paul Doumer)

Pavel Gorgulov

Pavel Gorgulov

Henüz bir yılını doldurduğu bir sırada, Pavel Gorgulov adlı bir Rus anarşisti tarafından vurularak öldürüldü.

12- Kurt Gustav Wilckens ( Arjantinli Albay Hector Benigno Varela )

Kurt Gustav Wilckens

Kurt Gustav Wilckens

Radikal görüşleri yüzünden Amerika’dan ihraç edilen 35 yaşındaki Alman göçmen Kurt Gustav Wilckens, Arjantin’de tersane ve çiftliklerde çalışıyor, bir yandan da anarşist Alarm of Hamburg ve Syndicalist of Berlin gazeteleri için muhabirlik yapıyordu. Wilckens, Valera’yı yeni taşındığı evinin önünde silahlı ve bombalı bir saldırıyla öldürdü.

20. yüzyılın başında I. Dünya Savaşı’nın olumsuz etkilerinden kaçmak isteyen çoğunluğunu İspanyol, Alman, İngiliz ve Slavlar’ın oluşturduğu büyük bir göçmen grubu, neredeyse kimsenin yaşamadığı Arjantin’in Santa Cruz vilayetine bağlı Patagonya bölgesine yerleşmeye başladı. Onları buraya çeken bölgedeki koyun yetiştiriciliğine bağlı olarak gelişmiş yün endüstrisiydi, ama savaştan sonra ithalat oranlarındaki ani düşüş ciddi bir ekonomik krize yol açtı. Özellikle İspanyol göçmenlerin ilericilik idealleri işçiler arasında yayılmaya başladı ve 1920’de başlayan grevlerin tetikleyicisi oldu. 1922’deki son grevin hükümet tarafından kanlı biçimde bastırılması ve sonrasında gelişen olaylara Patagonya İsyanı ya da Trajedisi dendi. Hipolito Yrigoyen’in başkanlığı döneminde Arjantin ordusu, büyük bir bölümü zaten teslim olmuş olan 1,500 kadar greve giden işçiyi topluca kurşuna dizerek öldürdü.

Santa Cruz’da çıkan ilk ayaklanmaları 1 Kasım 1920’de gerçekleşen genel grev izledi. Otoriteyle yaşanan ilk silahlı çatışma sonrası bölge valisi olağanüstü hal ilan edilmesini talep etti. Bunun üzerine Albay Héctor Benigno Varela’nın komutasındaki 10. süvari alayını bölgeye yönlendirildi ve bölge limanları donanma tarafından kontrol altına alındı.

10. süvari alayı Kasım ayında tekrar bölgeye döndü ve ilerleyen günlerde grevci işçiler büyük gruplar halinde katledilmeye başlandı. Paso Ibáñez’de 900 kadar silahlı grevci Albay Varela ile makul bir pazarlık yolu bulmaya çalıştı, fakat geri çevrildiler. Bu sırada polis kuvvetleri Cañadón León’da 500 kadar grevci sempatizanını tutukladı ya da öldürdü. La Anita and Menéndez Behety çiftliklerine düzenlenen operasyonlarda yine 500 kadar grevci infaz edildi. Silahlı grevciler, ümitsiz de olsa son bir kez Teheulches tren istasyonunda direnseler de bir saatlik çatışmanın ardından yakalanarak kurşuna dizildiler.

http://vegunleryurumeyebasladi.tumblr.com/post/43301514354/subat-17

http://sosyalsavas.org/2015/01/anarsistlerin-isledigi-12-suikast/

Der Tyrannenmord ist ein sehr alter Vorschlag, gutgeheissen von etlichen respektablen Philosophen

Posted in Deutschsprachige Artikel, English, Espanol, Français with tags , on 03/02/2017 by Karakök

15873211_219658025160473_4584921273099700457_n15977256_219658491827093_3811431646092840269_n

Der Tyrannenmord ist ein sehr alter Vorschlag, gutgeheissen von etlichen respektablen Philosophen. Dass Erdogan ein Tyrann ist, steht wohl ausser Frage. Er hat einen Führerkult um sich aufgebaut, versucht alle Fäden in seinen Händen zusammenkommen zu lassen und unterdrückt jegliche politische Kraft, die ihm nicht passt.

Dass viele den Tod dieses Tyrannen wünschen, steht ausser Frage. Wieviele Augen würden aufleuchten, bei der Nachricht seines Todes? Und man muss zugeben, dass uns Anarchisten die Idee des Tyrannenmords nur symphatisch sein kann. Sollten wir aber als Anarchisten all unsere Anstrengung darin setzen, einen Tyrannen zu töten? Einen Diktator, der nicht ganz so auswechselbar ist wie es vielfach die demokratischen Präsidenten sind…

Es gab einige Anarchisten, die versucht haben, einen der grossen europäischen Diktatoren des 20. Jahrhunderts zu töten. Auf Mussolini, Hitler, Franco und Lenin gab es erfolglose Attentatspläne von Anarchisten. Wer weiss was geschehen wäre, wären die Pläne von Erfolg gekrönt gewesen…?

15965519_219658335160442_4918998721451458049_n15965143_219658258493783_8987848680190266337_n
Doch der Tyrannenmord ist keineswegs eine Spezialität der Anarchisten, nichts wäre falscher als das. Zum klassischen Tyrannenmord griffen schon etliche verschiedene Parteien der Geschichte, zumeist um einem anderen Regime den Weg zu bereiten. Viele Republikaner waren Anhänger des Tyrannenmords, und dies ist auch logisch konsequent, wollen sie doch, dass der Staat von gewählten Repräsentanten geführt werde.

Ein heroisches Beispiel sind etwa die Russischen “Nihilisten” (Narodniki), die über Jahre hinweg versuchten, den russischen Zaren zu töten. Ihre Ideen waren grossteils demokratisch-republikanisch, und sie hofften, mit dem Tod des Zaren einer Volksregierung den Weg zu bereiten oder zumindest den Zarenmythos zu zerstören. Sie waren, das muss gesagt werden, keine Anarchisten. Als die Ermordung des Zaren, nach etlichen, opferreichen Versuchen, schliesslich erfolgreich war, ginge eine Welle der Freude durch die Welt. Doch die erwartete Revolution liess auf sich warten. Die Bauern verstanden es nicht, ja, betrachteten den Zaren vielfach sogar als ihren Freund…

15941506_219658155160460_4641644719841431746_n
Vor dem Hintergrund dieser Erfahrungen überlegten sich die russischen Anarchisten ihre Konzepte. Sie sagten, dass der “politische Terror” (wie z.B. die Ermordung des Zaren) vor allem für die Bourgeoisie interessant sei, während die grosse Masse skeptisch abseits steht, ohne dass sich ihre Lage gross verändert. Sie propagierten demgegenüber den “ökonomischen und sozialen Terror”, das heisst: den Angriff auf die aufkommende Bourgeoisie wie den Adel insgesamt. Sabotage und Zerstörung in den Fabriken, Angriffe auf die Infrastruktur, etc. Dort wo es den Reichen ökonomisch wehtut. Und sozial hiess: Angriff auf Leib und Leben der sozialen Tyrannen, die Unternehmer, Kapitalisten, Grossgrundbesitzer, Kirche, Polizei etc. Diese Entscheidung, das politische Feld zu verlassen, und ins ökonomische und soziale Gebiet vorzustossen, schien den Anarchisten nur logisch. Ist es doch das soziale und ökonomische Gebiet, indem der Staat seine Wurzeln schlägt, und nur wenn man diesen dort entwurzelt, die Wurzeln abhackt, fällt der ganze baum und nicht nur die Krone…

In der russischen Revolution von 1905 wurde dieses Konzept des “sozialen und ökonomischen Terrors” [nur um’s zu sagen: das Wort Terror wäre nicht meine Wahl] von einer grossen und lebendigen anarchistischen Bewegung (die übrigens nur im Geheimen agieren konnte) breit angewandt, und verbreitete sich unter den Bauern und Arbeitern rasant. Das Konzept hatte das Potential, dem Staat jeglichen Grund und Boden zu entziehen, der nun von der (nun nicht mehr) armen Bauern- und Arbeiterbevölkerung frei benutzt werden konnte. Die russische Revolution von 1905 wurde bald niedergeschlagen, aber man wird den Einfluss der aufständischen Experimente der Anarchisten 12 Jahre später nicht verleugnen können, als die Revolution nun nicht mehr vom alten Staat gemeuchelt wurde, sondern von den Bolschewisten…

15940919_219658558493753_1510437394944720578_n
Ich wurde gefragt, einen Kommentar zu den Möglichkeiten für Anarchisten in der gegenwärtigen Situation in der Türkei zu schreiben. Diese Situation ist mir nur vom Hörensagen bekannt, weshalb ich hier auch lieber historische Beispiele vorbringe, die mir in den Sinn kamen, als ich mit Gefährten über gewisse Gedankengänge sprach. Die Gefährten erzählten mir von der allgemeinen Perspektivenlosigkeit angesichts des neulichen Putsches von Erdogan, und das viele Gefährten glaubten, nichts mehr tun zu können, als auf das kleinere Übel zu hoffen. Vor allem angesichts der Tatsache, dass die Anarchisten nur eine kleine Minderheit stellen. Hier kam die Sprache auf die Frage des Tyrannenmords, die, wenn man denkt, das wirklich soviel an dieser Einzelnen Person liegt, doch eigentlich naheliegend sein sollte. Ob nun an Erdogan so viel liegt oder nicht, darüber wage ich nicht zu entscheiden.

Was mir aber am Herzen liegt, ist darauf hinzuweisen, dass der politische Wechsel allein für Anarchisten nicht zufriedenstellend sein kann. Als Feinde jeglicher Herrschaft sollte es uns vielmehr daran gelegen sein, wie wir mit unserer Aktivität den revolutionären Prozess anstossen, beschleunigen und vertiefen können. Wie wir jeglicher Herrschaft die Wurzeln abhacken können. Das bedeutet vor allem, auch in den schlimmsten Episoden noch zu versuchen die eigenen Ideen hochzuhalten. Auch in den Situationen, in denen uns alle vorwerfen nicht für das kleinere Übel zu sein. Als Anarchisten kann unsere Perspektive nicht die Politik sein. Wir können uns auf die Seite keiner Bourgeoisie stellen, sei sie auch links, kurdisch oder fortschrittlich. Wir haben keine Macht zu erhalten.
15873275_219657321827210_1941235318204408677_n
Der anarchistische Kampf kann nur sozial sein. Die Entfaltung einer breiten Agitation, die Propagierung und Verbreitung von reproduzierbaren Sabotageakten und Angriffen kann, so denke ich, auch unter dem repressivsten Regime seine Effekte kreieren. Der Versuch, lokale Kämpfe anzustossen, die sich nicht um politische Fragen drehen, sondern um soziale Fragen, scheint mir überall wertvoll zu sein – und in der Türkei, soweit ich von der Situation höre, auch einiges an Potential zu haben. Zumindest ist es das, was ich in meinem Kontext umzusetzen versuche. Was davon in eurem eigenen Kontext vonnutzen ist, zu was ihr euch entscheidet oder nicht, wichtig scheint mir immer das Zusammenspiel von Worten und Taten, das Experimentieren mit den verschiedensten Ansätzen, der Mut dazu und vorallem: den Horizont nicht zu verkleinern, sondern immer offen zu halten für den Sprung ins Unbekannte, die soziale Revolution.

15894227_219657738493835_6411275112594958467_n